Eduardo en Balbina: Leven met een beperking in Mexico
Eduardo woont in Mexico. Hij is 28 jaar. Hij kan door zijn beperking niet praten en ook niet meer lopen. Hij geniet van eenvoudige dingen zoals lekker eten, televisie kijken en tijd doorbrengen met zijn mama, Balbina.
Onze redactie kreeg de kans om zijn mama te interviewen over haar ervaringen, uitdagingen en de kracht van onvoorwaardelijke liefde.
Balbina, hoe zou jij Eduardo omschrijven?
Eduardo is lief, teder en vrolijk. Hij heeft epilepsie en door veranderingen in zijn medicatie is hij soms wat prikkelbaar, maar over het algemeen is hij heel rustig, zacht en liefdevol. Zijn grootste kracht is zijn veerkracht. Hij laat al van jongs af aan zien hoe sterk hij mentaal is.
Waar ben je het meest trots op?
Eduardo vindt altijd manieren om door te gaan. Toen hij jonger was kon hij bijvoorbeeld nog lopen. Door zijn beperking lukt dat nu niet meer, maar toch blijft hij zich redden. Hij kruipt en beweegt zich voort op zijn eigen manier. Hij geeft niet op. Samen hebben we al veel bereikt.
Wat maakt Eduardo gelukkig?
Eten! Daar geniet hij echt van. Vooral desserts maken hem blij.
Eigenlijk geniet hij van alles wat met eten te maken heeft.
Hoe ziet een gewone dag eruit voor jullie?
We staan rond 6 uur ’s ochtends op. Eduardo gaat dan tv kijken. Hij kan zelf de afstandsbediening bedienen. Daar is hij heel handig in.
Daarna verloopt de dag rustig. Ik doe het huishouden, maak zijn eten klaar en zorg voor hem.
Krijg je voldoende steun van de overheid?
Nee, eigenlijk niet. We krijgen van de overheid om de twee maanden ongeveer 3200 pesos (160 euro). Dat is maar een heel kleine bijdrage. Het dekt nog niet 1% van de kosten voor Eduardo.
De gezondheidszorg in Mexico is moeilijk. Er zijn vaak geen medicijnen beschikbaar in ziekenhuizen, dus ik moet bijna alles zelf betalen. Een rolstoel en aangepast vervoer helpen ons het meest in het dagelijks leven.
Hoe ervaar je de houding van mensen in Mexico tegenover mensen met een beperking?
Zeer positief. Ik heb nooit het gevoel gehad dat mensen ons anders behandelden. Mexicanen hebben veel inlevingsvermogen en zijn altijd bereid om te helpen wanneer iemand met een beperking ondersteuning nodig heeft.
Wat heeft het moederschap jou geleerd?
Geduld. Heel veel geduld. En dat geduld komt voort uit de liefde die ik voor mijn zoon voel.
Wat zou je tegen andere ouders willen zeggen?
Het is zwaar om een kind met een beperking op te voeden. Zeker als alleenstaande moeder. Het was niet makkelijk, maar door de liefde voor mijn zoon heb ik altijd de kracht gevonden om door te gaan. Dat wil ik graag meegeven. Met liefde kun je alles aan.
Welke herinneringen koester je het meest?
We hebben samen al veel mooie momenten gehad. Toen Eduardo klein was, hebben we zelfs samen gereisd naar het buitenland. Hij is altijd een rustig kind geweest en heeft me veel liefde gegeven. Daar ben ik heel dankbaar voor.